บทที่ 3 เรื่อง ไม่อยากเป็นของหวงชินอ๋อง บทที่ 2
นิ้วเขาแตะกับมือของนางโดยไม่ได้ตั้งใจ หลินชิงวูบวาบไปทั้งตัว กลิ่นกายของเขาทำให้หัวใจของนางเต้นรัว นางพยักหน้ารับคำสั่ง ก้มหน้าลงเพื่อซ่อนใบหน้าที่แดงระเรื่อ
เจียหลงมองตามหลินชิงที่ก้มหน้าก้มตาทำงาน สายตาของเขาหยุดที่ผิวเนียนราวหยก มือเรียวเล็ก และท่าทางที่ดูอ่อนช้อยเกินชายทั่วไป
เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย ความสงสัยในใจยิ่งเพิ่มขึ้น แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็รู้สึกถึงความรู้สึกแปลกประหลาดที่ผุดขึ้นเมื่อมอง “หนุ่มน้อย” คนนี้
ความรู้สึกที่ทำให้หัวใจของเขาสั่นไหวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
หลินชิงหวางนั่งทำงานต่อไป ท่ามกลางแสงแดดยามเย็นที่ค่อย ๆ ลับขอบฟ้า นางรู้ว่าความรู้สึกที่กำลังก่อตัวในใจนี้ไม่อาจห้ามได้ และชินอ๋อง เจียหลง กำลังกลายเป็นทั้งความฝันและฝันร้ายของนาง
ฝนตกหนักราวม่านน้ำนอกหน้าต่างสำนักงานตรวจเงินแผ่นดิน เสียงสายฝนกระทบหลังคาและลมพัดโหมดังก้อง กลบความโกลาหลของเมืองหลวงในยามค่ำคืน ห้องเอกสารอันเงียบสงบถูกส่องสว่างด้วยแสงเทียนเพียงเล่มเดียว
หลินชิงหวาง หรือ “หลินชิง” ในร่างชายหนุ่ม นั่งทำงานเพียงลำพัง มือเรียวเล็กจรดพู่กันคัดลอกเอกสารตามคำสั่งของชินอ๋อง เจียหลง
นางก้มหน้าลง จดจ่อกับตัวอักษรเพื่อข่มความรู้สึกหวั่นไหวที่ผุดขึ้นทุกครั้งเมื่อนึกถึงเขา
กลิ่นฝนและดินเปียกจากด้านนอกลอยเข้ามา หลินชิงรู้สึกหนาวเย็นเล็กน้อย ชุดข้าราชการชายที่หลวมปกปิดร่างกายของนางได้ดี แต่ผ้ารัดอกที่พันแน่นทำให้หายใจลำบาก นางถอนหายใจเบา ๆ มองแสงเทียนที่ไหวระริก คิดถึงใบหน้าหล่อเหลาและสายตาคมกริบของเจียหลง หัวใจของนางเต้นรัวโดยไม่รู้ตัว
ทันใดนั้น ประตูห้องถูกผลักออกอย่างแรง หลินชิงสะดุ้ง มองขึ้นพบร่างสูงใหญ่ของชินอ๋อง เจียหลง ยืนอยู่ที่กรอบประตู
ผมเปียกชุ่มจากฝน ชุดขุนนางสีดำปักลายมังกรติดกายแนบเผยให้เห็นกล้ามเนื้อแข็งแกร่ง ดวงตาของเขาขุ่นมัวด้วยฤทธิ์สุรา กลิ่นเหล้าจาง ๆ ลอยมาพร้อมกลิ่นกายอันอบอุ่น
เขาก้าวเข้ามาในห้อง ประตูปิดลงด้วยเสียงดังสนั่น
“ท่าน… ท่านอ๋อง?”
หลินชิงลุกขึ้นยืน มือกุมขอบโต๊ะแน่น น้ำเสียงสั่นด้วยความตื่นตระหนก
นางไม่เคยเห็นเจียหลงในสภาพเช่นนี้ เมามายและดูอันตรายยิ่งกว่าทุกครั้ง
เจียหลงก้าวมาหยุดตรงหน้านาง ใกล้จนหลินชิงสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนผ่าวที่เปี่ยมด้วยกลิ่นสุรา
“เจ้า…เจ้าเป็นใครกันแน่?” เขาจ้องใบหน้าสะสวยของหลินชิง ดวงตาขุ่นมัวแต่ยังคมกริบราวพยัคฆ์ “ข้ารับใช้ที่ฮ่องเต้ส่งมาสืบข้า หรือ… สิ่งอื่นที่ข้าคาดไม่ถึง?”
“ข้า… ข้าเป็นเพียงหลินชิง ข้าราชการผู้น้อย ขอรับ!”
หลินชิงถอยหลังจนหลังชนขอบโต๊ะ หัวใจเต้นรัวด้วยความกลัว
นางพยายามรักษาน้ำเสียงต่ำ แต่เจียหลงก้าวเข้าใกล้ยิ่งขึ้น มือหนาจับแขนของนางแน่น หลินชิงสะดุ้ง วูบวาบไปทั้งตัวเมื่อสัมผัสถึงความร้อนจากฝ่ามือของเขา
“อย่ามาโกหกข้า!”
เจียหลงคำรามเบา ๆ ดวงตาจับจ้องที่ผิวเนียนราวหยกและกลิ่นกายหวานจาง ๆ ที่ลอยออกจากตัวหลินชิง เขาลุ่มหลงโดยไม่รู้ตัว ความเมาทำให้สติของเขามืดมัว เหลือเพียงความปรารถนาดิบที่พุ่งพล่านในกาย
เขากอดรัดร่างบางของหลินชิงแน่น ใบหน้าแนบลงที่ซอกคอของนาง ซุกไซ้กลิ่นนวลนางที่เย้ายวนจนท่อนลึงค์ของเขาแข็งเป็นท่อน
“ท่านอ๋อง… ปล่อยข้า!”
หลินชิงดิ้นขัดขืน มือผลักอกแกร่งของเขา แต่พลังของเจียหลงแข็งแกร่งเกินต้าน
นางรู้สึกเสียวซ่านเมื่อลมหายใจร้อนของเขาสัมผัสผิว เจียหลงโลมเลียซอกคอของนางด้วยการตวัดลิ้น รัวปลายลิ้นที่ผิวเนียนจนหลินชิงรัญจวนใจ
นางทั้งกลัวและหวั่นไหว ความรู้สึกที่เคยก่อตัวในใจเมื่อลอบมองเขาทำให้ร่างกายของนางยอมจำนนโดยไม่รู้ตัว
ด้วยความลุ่มหลง เจียหลงกวาดเอกสารบนโต๊ะให้กระจายลงพื้น ม้วนกระดาษและสมุดบัญชีร่วงหล่นระเกะระกะ
เขาจับร่างหลินชิงวางลงบนโต๊ะอย่างง่ายดาย หลินชิงตกใจ ร้องออกมาเบา ๆ แต่เสียงของนางจมอยู่ในเสียงฝนที่ดังก้อง
เจียหลงยืนอยู่ระหว่างขาของนาง มือฉีกชุดข้าราชการชายออก เผยให้เห็นผ้ารัดอกและผิวขาวเนียนราวหยก เขาขมวดคิ้วเมื่อตระหนักว่า “หนุ่มน้อย” ผู้นี้คือสตรี
“เจ้า… เป็นผู้หญิง?”
เสียงของเขาขุ่นมัวด้วยความประหลาดใจและความกระสันต์ เขาดึงผ้ารัดอกออก นมเต้าใหญ่พลันเผยออกมาในแสงเทียน
เจียหลงลูบไล้เรือนร่างของนางด้วยความหลงใหล มือหนาลูบเบา ๆ ที่ก้อนขาว หลินชิงสะดุ้ง ร่างกายร้อนผ่าวด้วยความอับอายและความเสียวซ่าน
นางพยายามขัดขืน แต่เจียหลงก้มลง ฝังจูบลึกที่ริมฝีปากของนาง แลกลิ้นอย่างดูดดื่มจนหลินชิงสะท้าน
เขาลากน้ำลายเปียกเป็นทางลงปลายยอดถันเล็กอย่างหญิงสาวไร้เดียงสา เขาตวัดไกวบนยอด มืออีกข้างบี้เม็ดช้า ๆ ทำทั้งสองข้างพร้อมกัน จนร่างของหลินชิงวูบวาบหนักกว่าเดิม มืออ่อนจนเกาะบ่าเขาแทน
เขาเลื่อนตัวลงด้านล่าง เอาลิ้นเลียไปตามลำตัวบอบบาง ตวัดปลายลิ้นบนสะโพกราวกับต้องการชิมเนื้อนิ่มไปเรื่อย ๆ ก่อนจะแนบใบหน้าที่ร่องรักของหลินชิง
มือกร้านดันต้นขานางขึ้น จนเนื้อเนินสวาทถูกอ้าออกมองเห็นเงาเลือนลางเม็ดน่ารักที่ไหวระริกตรงกลางร่องรัก
เขาลากลิ้นช้า ๆ ที่กลีบหวาน ค่อย ๆ ละเลียดลิ้มรสน้ำหวานที่เริ่มไหลเยิ้ม หลินชิงครางออกมาโดยไม่รู้ตัว มือจิกขอบโต๊ะแน่น
“อ๊ะ อ่า”
นางควรจะผลักเขาออกแต่มือกลับไขว่คว้าดึงเส้นผมของเจียหลงไว้กำแน่น นอนอ้าปล่อยให้เขากินผิวอ่อนนุ่มกลางลำตัว
เจียหลงรัวลิ้นที่ปากถ้ำสวรรค์ วนลิ้นอย่างช่ำชอง นางบิดไปทางซ้าย ลิ้นเขาตามติดเลียบนปีกอ่อนข้างขวา ค่อยเซาะกระทั่งพบปากทางแล้วแหย่ลงไป
“อ๊ะ อ่า”
น้ำที่อาบเยิ้มยิ่งพาให้ลิ้นไกวเร็วขึ้น เขาปาดอีกสองสามครั้งก่อนจะเริ่มใช้นิ้วสอดเข้าในโพรงรักแน่นหนึบ ค่อย ๆ ขยับเพื่อให้นางยินยอม
“อือ....” เสียงหวานของนางเบาแผ่วพาให้ชินอ๋องอยากจะทำให้นางร้องครางอีก แต่ทางเข้ากลับเล็กและคับแคบ จนแม้กระทั่งสองนิ้วยังเข้าลำบาก
หลินชิงรู้สึกเจ็บปวดในตอนแรก ความบริสุทธิ์ของนางทำให้นิ้วเข้าไปยาก แต่เจียหลงยิ่งพอใจเมื่อรู้ว่านางไม่เคยผ่านมือชายใด
“ชิงหวางตัวน้อย…”
